Miriam Van hee (°1952) is een Vlaamse dichteres, bekend om haar sobere, melancholische poëzie over tijd, vergankelijkheid en reizen. Sinds haar debuut ‘Het karige maal’ (1978) ontwikkelde ze een subtiele, observerende stijl. Haar werk werd bekroond met onder andere de Jan Campert-prijs en de Constantijn Huygens-prijs. 

Van hee groeide op in Gent en woont er nog steeds. De stad vormt een terugkerend decor in haar gedichten en een bron van inspiratie.  Haar poëzie, met een bedrieglijke eenvoud en diepe zeggingskracht, plaatst haar in de traditie van Herman De Coninck. Met gedichten op straat – of daken – wordt haar werk een zichtbaar deel van Gent.