Van Maele debuteerde in 1956 met ‘Soetja’. Hij schreef afmeer dan 25 dichtbundels vaak met het thema vrijheid. Zijn experimentele stijl verspreidde hij in tijdschriften als ‘Labris’ en ‘De Tafelronde’, waaraan hij meewerkte als redacteur. 

Naast poëzie was Van Maele ook beeldend kunstenaar en vaak combineerde hij beide disciplines. Zo bottelde hij in 1972 gedichten in wijnflessen. In 2002 hernam hij dat met maar liefst duizend bierflesjes. In 1972 won hij de Arkprijs voor het Vrije Woord en in 1997 de Louis Paul Boonprijs. De laatste twintig jaar van zijn leven was Marcel van Maele volledig blind.